Costa Rica en Nicaragua, we gaan ervoor.

Nu Teuntje op school zit zijn ook wij gebonden aan de periode schoolvakantie. Alhoewel....er is voor haar nog geen leerplicht, dus zouden we toch niet nog een keer.....als afsluiting....alsnog toch een keer....ook al zijn we net een half jaartje terug...toch nog een keer een mooie reis maken? Ja, waarom niet, you only live once! Dus hebben we zojuist de tickets geboekt naar Costa Rica en zijn van vanaf 11 mei tot 7/8 juni weer onderwerg. Een ander werelddeel, andere cultuur, ander soort reis.

We genieten nu alweer van de voorbereidingen, de mogelijkheden en al het moois wat dat prachtige land te bieden heeft. Natuur, natuur, natuur dus dit keer geen tempels, tempels, tempels.

We zijn benieuwd en gaan ons de aankomende weken storten op reisschema, accomodaties zoeken, trips bedenken, informeren, mailen, internetten, lezen, reisboeken doorspitten etc. Alles om er weer een onvergetelijke reis van te maken. Oh wat kijken we er naar uit, oh wat moet er nog veel gebeuren en oh wat duurt het nog lang en oh wat komt het alweer snel op ons af.

Het blog zal weer gevuld worden met verhaaltjes, maar voorlopig niet, voorlopig hebben we genoeg andere zaken te regelen. Maar zodra het kan en we bijna onderweg zijn, kun je onze belevenissen weer meemaken. Als u wilt natuurlijk....

Wij zijn benieuwd.

Danielle, Joost en Teuntje

Afsluiting indrukwekkende reis

Na een reis van 24 uurlanden we gisterenochtend vroeg weer in Nederland. De laatste dagen op Phu Quoc hebben we hangend en liggend op het strand en bij het zwembad doorgebracht en ontstond er voorzichtige zin om weer naar huis te gaan.

De reis terug was lang maar is wederom goed verlopen. Met een spannende overstap in Singapore, waar we in 45 minuten rennend van de ene kant naar de andere kant moesten zien te komen, met 2 treintjes en een veiligheidscontrole was dit net aan.....maar toch weer gehaald.

De wassen worden weer gedraaid, de hond weer opgehaald en de verwarming draaien we nog maar eens hoger. We gaan boodschappen halen en staan weer even verbaasd te kijken naar onze weelde en overdaad.

Want dat is uiteindelijk wat reizen, dus ook deze reis, met je doet. Het helpt te relativeren enconfronteertons methoe goed we het hier hebben. Het laat ons kennis maken met andere culturen, gewoonten en zorgt voor een verrijking van hoofd en vooral van hart. Een kijkje bij een ander om dan weer in je eigen spiegel te kijken. De verhalen van mensen, de belevenissen en achtergronden, de monumenten en tempels, andere geloven, anders eten en vooral, anders leven. Natuurlijk heeft alles een keerzijde, maar het is zo fijn soms te mogen ervaren hoe anders het allemaal kan zijn.

Om dan vervolgens blij te zijn weer in Nederland te komen enmeteen klein beetje ander bloedte genietenvan ons kleine landje met al haar eigenaardigheden. Dat lukt op de een of andere manier beter na een reis zoals deze, een fantastische reis een prachtbeleving en een ontmoeting met een andere wereld.

We hopen dat jullie een beetje hebben meegenoten en dat onze verhalen soms tot glimlach leiden of somstot wat nadenken. Want niet alleen is de blog voor ons een manier om verhalen te beschrijven en te delen, soms is het ook een manier om te helpen relativeren. En misschien wordt er iemand net zo bevangen door het reisvirus en kunnen wij binnen afzienbare tijd van andermans blog meegenieten. Dank voor jullie lezen, interesse en reacties. Dat heeft ons dan weer op positieve manier geraakt en energie gegeven. Voor nu gaan we in blogretraite en op zoek naar een andere bestemming. Als we die vinden.....laten we het weten....mits daar interesse in is natuurlijk...;-).

Veel liefs, Danielle, Joost en teuntje

Van de gelukkige en de ongelukkige slang

We zijn blij met onze brommertjes en tuffen op ons dooie gemak van hort naar her. Er is nog steeds niet zo veel te doen hier.

Zo is het strand is van de vissers en niet van de toeristen. Elke dag staan we ergens te koekeloeren hoe ze hun netten aan het strand binnenhalen. Uren zijn ze met de hand bezig voor slechts 2 manden verse vis. En ja, soms gewoon voor ons resort waardoor we de zee niet in kunnen, maar wel een mooi spektakel om naar te kijken. De stroom val meer dan eens uit en iedereen is daaraan gewend. Als vanzelfsprekend worden de generatoren gestart om binnen afzienbare tijd weer licht te hebben. Dan valt alles weer uit en zitten we weer op het net en dat gaat een paar keer per dag zo door. Ook wij passen ons ritme aan en zijn gezakt naar het niveau van.....waar eten we vandaag? Hoe lang blijven we eigenlijk op het strand en hoe lang gaan we dan nog zwemmen. Vermoeiend allemaal.

Toch wagen we ons aan tripjes, maar omdat het een klein eiland is, zijn het halve dagen.

Zo toeren we naar het meest noordelijke strand wat werkelijk waar het mooiste strand en de mooiste baai is waar wij ooit geweest zijn. Paradijselijk.

Als we terugrijden worden we ook geconfronteerd met de toch wel outback waar we beland zijn. Want dat zou je haast vergeten......maar tijdens het tuffen besluit een ongelukkige slang een rustig stukje te gaan wandelen over de weg.....ships.....te laat! En daar ligt een dode slang. (toch ben ik stiekem ook een beetje blij, want ik heb het niet zo op levende slangen.....vooral niet omdat ik niet weet of die glibberig uitziende eng ogende beesten ook nog eens giftig kunnen zijn, bah!). Toch zielig....

En vandaag tuffen we naar een waterval waar we door de frisse jungle klimmen en af en toe met de voeten in het water hangen. Ook daar een confrontatie met wildlife in Vietnam. Ook daar besluit een bruine enge slang een stukje te gaan wandelen voor mijn voeten (en die van Teuntje). In een reflex pak ik Teuntje op en wil vreselijk doorrennen. Maar ach, de slang ziet mij (of eerder, ruikt mij) en glijdt zo snel als het kan weg.....nou, ik heb het er wel mee gehad. Joost wordt vanaf nu geacht binnen een straal van 20 centimeter voor mij te lopen en doet dat ook, lief en heldhaftig.

We gaan nog naar de night market waar je heerlijke vis een andere zeedieren kan eten. Zo uit de zee, verser dan vers, zo op de BBQ. Het ruikt heerlijk en is een welkome afwisseling.

Zo langzaam aan maken we ons een beetje op voor de thuisreis. Woensdag gaat de lange reis weer beginnen en we zijn er ook wel weer aan toe. We missen familie, vrienden, huis, hond, het weer, het eten, sinterklaas, de kou, en ook het chagrijn. Kortom, we missen gewoon ons (neder)landje. De accu is weer opgeladen en de aankomende dagen blijven we hangende doorbrengen op strand en in zwembad. Dat komt dus wel goed.....dan nog een hele lange reis en kunnen we iedereen weer in onze armen sluiten.

Van het kleine paradijsje Phu Quoc

Gisteren waren we zowaar blij dat we weer verder moesten. Ho Chi Ming stad waren we namelijk wel zat. Genoeg gewinkeld, genoeg bijgekomen, genoeg rondgehangen in parken, winkelcentra en lekker bakkertjes. Dus gisteren wederom met een heel klein propeller vliegtuig naar het eiland Phu Quoc gevlogen, onze laatste bestemming. Een eilandje voor de kust van Cambodja, maar nog wel Vietnam.

Het aanvliegen is a la Sint Maarten, dus over de zee en het strand....duimend dat de piloot hem niet te vroeg neerzet.....

Dan komen we aan op het allerkleinste vliegveld ooit. De koffers worden met winkelwagentjes naar die ene kleine bewegende band gebracht, waar we netjes staan te wachten. Dat is gelijk ook al de aankomst/vertrekhal dus er is geen onderscheid tussen passagiers en ophalers of wegbrengers. Erg grappig.....

We worden weer keurig opgehaald en na 10 minuten komen we aan op ons strandresort.

En zowaar moeten we eens ons best doen, in die zin, dat niet alles in 1 keer in orde is. Zo moeten we in ieder geval nog 2 uur op onze kamer (bungalow) wachten. Dan blijken ze er 1 bed in gezet te hebben. En in alle eerlijkheid, met 3 in 1 bed met een temperatuur van ruim 30 graden is ons zelfs too much. Dus naar de balie om een extra bed te vragen. Dat komt dan ook snel. Dan hebben we een heerlijk mega terras, maar geen stoelen erop, terwijl alle andere bungalows dat wel hebben. Dus weer terug naar de balie en jawel, de stoelen komen ook later. Het zeezicht moet je er ook bij bedenken (met een kramp in je nek om een andere bungalow heenkijken) en vooral, minder vriendelijk personeel, voor het eerst. Maar ach, we hebben het overal zo getroffen, het deert ons niet eens. Een dag lang proberen ze ons nog verder te rippen met onafgesproken prijzen en nepaanbiedingen etc. maar al snel merken ze dat we er gewoon niet vatbaar voor zijn. Dat leidt dan tot de uiteindelijke glimlach en vriendelijkheid, vreemd....

Maar....we zijn happy hoor. Een heerlijke bungalow, bijna direct aan het strand en wat voor strand! Zo een uit een boekje en van een plaatje. En vooral, bijna geen resorts en toeristen. Ook bijna geen winkels, slechts een paar restaurantjes en vooral, heel rustig! We wanen ons hier echt op een nog deels onontdekte plek en zien overigens wel dat het niet lang meer duurt voor hier drukte zal arriveren. Maar vooralsnog voelen wij ons hier expeditie Robinson de luxe en genieten we volle teugen van strand, zee, zwembad en zon en warmte. Gek idee, volgende week weer thuis, nu nog i n bikini te puffen en in te smeren.

We huren 2 brommertjes en Teuntje toert stoer mee voorop bij mij, tussen de benen. En voordat iedereen nu in de stress schiet, doe maar niet. Er ligt hier 1 (dus ook maar 1) prima asfalt weg en er rijdt slechts een kip en een halve paardenkop. We toeren met een slakkengangetje van max 30, en nogmaals......na 10 minuten kom je een tegenliggende brommer tegen. Heerlijk relaxed dus allemaal.

Als we geld willen halen en de automaten het niet doen, blijkt dat het eiland zonder stroom zit. Enig navraag leert ons dat 2 x per week de gemeente de stroom overdag afsluit, om energie te sparen. Lees, er is niet genoeg brandstof om het hele eiland een week lang van stroom te voorzien. Kijk, dat is nog eens back to basic.

Denk dat we hier als laatste stop voor de lange thuisreis ons prima gaan vermaken. Ach wat vervelend....ik wordt geroepen voor mijn massage....jammer jongens.....dat gaat toch echt voor.?

Ho Chi Ming, (water)pretpark en ijssculpturen in de tropen

Met een heel klein (en dan bedoel ik heel klein!) propeller vliegtuig vertrekken we uit Siem Reap naar Ho Chi Ming in Vietnam. Zo'n klein vliegtuig is toch weer een uitdaging voor mij, maar....eerlijk, het lijkt bijna wel op een soort rondvlucht boven Cambodja en het vliegt toch heerlijk rustig. Toch wel mooi dus.

In Vietnam weer aangekomen (en alle douaneformaliteiten weer afgehandeld, zucht....) worden we naar ons hotel gebracht. Prima beetje zakenhotel, maar de locaties is super. Midden in het centrum.

We zijn we een beetje moe en afgereisd, dus besluitenop de kamer te blijven. We kijken wat filmpjes en tv en ik was wat kleding. Eind van de middag snorren we een shoppingmall op in de buurt om watrond te lopen. We kunnen er lopend naar toe en ondertussen passeren we ook nog wat bezienswaardigheden. Ho Chi Ming is een veel grotere en meer westerse stad. Voor de afwisseling is het lekker. We hoeven hier niet zoveel te doen, want er is niet zoveel. Behalve dan gruwelijk veel winkels en winkelcentra, luxe winkels, mooie parken en een paar leuke bezienswaardigheden. Na een lekker diner kruipen we er vroeg in.

De volgende dag hebben we besloten een dag voor Teuntje in te plannen. Ze doet het zo goed, is zo stoer en dapper en we slepen haar echt overal mee naar toe, vandaag is het haar dag. Dus laten we ons naar een soort pretpark en waterpark brengen, een uurtje rijden en nog wel in Ho Chi Ming. In een groot en mooi park, we zijn benieuwd.

Tja, dat pretpark zou bij ons al lang gesloten zijn, maar toch heeft het wat. Noem ons gek (en dat mag en is waarschijnlijk nog waar ook), maar wij hebben wel wat met die Aziatische kitscherigheid. In het hele park staat de muziek weer keihard, maar al snel neuriën we de melodie mee, met onze eigen zelfverzonnen teksten uiteraard. Het attractiepark kent vele attracties vooral voor jongere kinderen. Fel van kleur en niet al te spannend. Voor Vietnamezen overigens wel hoor, die gillen het uit. Overal moet je dan apart een kaartje voor kopen (maar kost geen drol), waarna speciaal voor ons de attractie wordt geopend. Van zwevende vliegtuigjes, bootjes, luchtballonnetjes tot een echt groot reuzenrad en een achtbaan. Het is er werkelijk waar allemaal. Teuntje geniet en vind het prachtig, en wij stiekem ook. Want ja, 1 van ons is steeds de klos en gaat met haar mee een attractie in.....heel naar.....

Er komen hier niet zo heel veel toeristen denk ik, want bijna iedereen gaapt ons aan. Zelfs ik ben het na een tijdje zat, maar in het waterpark wordt het nog erger. Halverwege het attractiepark is het heerlijk verfrissende waterpark. En echt, het mag er wezen. Overal zwembaden, golfslagbad met grote zwembanden, zwemrivier, een enorm leuk kinderbad met fonteinen en glijbanen en verder, glijbanen, glijbanen, glijbanen. Van de Kamikaze (Ik niet afgegaan, Joost wel....Bikkel!), Twister, Boomerang, Thunder, etc. Zo enorm veel, niet normaal zeg. We zijn er eigenlijk al redelijk vroeg en blijven de hele dag. Alles wordt uitgeprobeerd, vooral door Joost en Teuntje is niet weg te slaan uit het kinderbad of golfslagbad. Echt een heerlijke dag. Wel voel ik mij ontzettend bekeken en ongemakkelijk. Ja, ik ben de enige blanke vrouw in bikini.....en nogal groot en nogal fors (althans, zo voel ik mij daar). Maar ook Joost wordt afgelegd, immers, geen Aziatische man met borsthaar gezien en dan komt Joost in zijn blote borst voorbij zetten. Echt, ze hebben er een nekhernia aan overgehouden, zo interessant vonden ze het. En dan ook nog met een blond meisje erbij, nou, we leken wel de rattenvanger van Hamelen. Maar goed, op enig moment merk je het dan toch niet meer zo.

Als we door het attractiepark weer verder lopen naar de uitgang, komen we langs een ijssculpturen grot. En dat kunnen we niet links laten liggen. Dus betalen we weer wat centjes om daarna in thermojassen en op slippers de vriezer van -15 graden in te gaan. Wat een prachtige verrassing, echt zo mooi, allemaal beelden en gebouwen van ijs gemaakt. Met gekleurde verlichting erin en omheen. Het is net een ijssprookje waar we doorheen wandelen. Uiteindelijk drijft de kou ons naar buiten, want de jas is wel warm, maar de voeten zijn bevroren.

Na deze verfrissende dag hebben we gewoon een dikke vette hamburger met friet in een Amerikaans/westers restaurant gegeten. Daar hadden we zo een trek in, en daarna een koffie bij de coffee bean, een soort Starbucks. Ja, met een gebakje......heerlijk!

In de tussentijd wordt alles in Ho Chi Ming in kerstsfeer gebracht en dat is wel raar. Daar zijn we nog niet aan toe, maar aan de andere kant, het is wel heel mooi zo, met al die lichtjes en prachtige kerstbomen. Apart om dat met ruim 30 graden te aanschouwen.

De aankomende dagen houden we het lekker rustig, beetje winkelen, beetje rondlopen en gewoon nog wat sfeer snuiven. Donderdag vliegen we door naar Phu Quoc, een mooi eiland voor Cambodja.

Eerst nog eens even kijken of we de tassen nog voller kunnen krijgen......gniffel.....of we kopen er een nieuwe tas/koffer bij, dat kan natuurlijk ook.

Razende roltrap

Na een heerlijk laatste diner in Siem Reap laten we ons afzetten bij een winkelcentrum om wat eten in te slaan voor onze reisdag van morgen. De shopping mall ziet er nieuw uit en blijkt ook net open te zijn. Nog niet alle winkels zijn zelfs open, maar er is wel een fijne supermarkt.

We gaan met de roltrap naar boven en als we daarna weer naar beneden gaan, valt ons op dat er een flinke rij voor de roltrap naar boven is. De een na de ander staat giechelend en soms zelfs schaterlachend te wachten voor de roltrap, hulpeloos rondkijkend hoe ze daar nou toch op moeten. Het blijkt een heel gedoe en iedereen helpt elkaar. Nog wat beter rondkijkend zien we dat boven ons, over de balustrade een hele menigte mensen hangt die weer zich laat vermaken door dat gestuntel om de roltrap op (en ook af!) te komen. Het lijkt bijna wel een voorstelling. Wij maken er ook even tijd voor en het is te grappig om te zien. Naar boven haken ze armen in en duiken ze de roltrap in. Naar beneden gaan ze op de billen! Veel te eng anders.....zo grappig. Jee, blijkt het de eerste shoppingmall in Cambodja te zijn waar we beland zijn met inderdaad, de eerste roltrap in het land. Komen ze allemaal naar kijken....haha....kun je je het voorstellen?

CambodJA!

Superlatieven komen te kort!

We hebben veel mooie dingen gezien en vaak aangegeven, dat moet je eens gaan zien. Maar wat we hier gezien hebben, slaat echt alles en heeft een enorme indruk op ons gemaakt. Het is werkelijk het allermooiste, meest overweldigende en bijzondere wat wij ooit gezien hebben. Als je ooit overweegt om te gaan, niet twijfelen, DOEN!

We gaan de eerste dag, Donderdag, inderdaad om 7.30 met de tuk-tuk naar Angkor Tom. Dit is eigenlijk het grootste complex en na de toegangspoort zijn we al onder de indruk. Wat is dit enorm groot en vooral, groot geweest. Meer dan een miljoen mensen hebben in Angkor Tom gewoond en dat ruim 1000 jaar geleden. Dan bezoeken we het tempelcomplex met de gezichten en vallen we van de ene verbazing in de andere. Zo groot, zo mooi, zo indrukwekkend. Hoe hebben ze dat allemaal kunnen bouwen en hoe groot was dit (Rode Kmer)rijk? Na de tempel met de gezichten vinden we Angkor Tom groot, maar we zijn er nog lang niet, het terras met de olifanten volgt, de tempel van de keizer (die op een Inca tempel lijkt, maar waar je wel op mag), lange lanen, terras van de keizer, tempel van de keizer etc. Na 4 uur zijn we pas door Angkor Tom heen en hebben we zelfs daarin niet alles gezien.

Alles is zo mooi gerestaureerd en ligt in prachtige natuur. Overal eromheen oerwoud, rijstvelden, vijvers en natuur. Het is het geheel bij elkaar wat zo mooi is. Alles wordt ook netjes onderhouden en schoongemaakt. En er komen wel miljoenen toeristen, maar op de een of andere manier heeft het nog een rustiek karakter; We zien natuurlijk we grote groepen japanners (weer die japanners) en chinezen, maar als je daar omheen laveert valt het eigenlijk wel mee.

De middag brengen we eerst door bij het zwembad om af te koelen en op te frissen, want het is hier echt HEET! Dan eten we een hapje en slapen een uurtje (of 2). Eind van de middag klimmen we naar een tempel op de berg om de zonsondergang te zien. Teuntje onze kanjer loopt helemaal zelf mee omhoog EN klimt de tempel zelf op. En die is hoog! Met vreselijk hoge en enge treden! Maar het uitzicht en wachten op de zon om onder te gaan is een betoverend moment. Wauw!

De volgende dag qua tijd hetzelfde schema en bezoeken we in de ochtend Angkor Watt. Dit is een driewerf wauw. De mooiste tempel, mooiste gerestaureerd en zo mooi gelegen. Het is bijna spiritueel hier rond te mogen lopen. En wederom, de grootte overvalt ons weer. Kleiner dan Angkor Tom, maar deze is echt mooier.

In de middag bezoeken we een tempel die overwoekert is door bomen en boomwortels. En ondanks dat dit dus niet gerestaureerd is, vinden we dit de meest bijzondere. Het ziet er allemaal sprookjesachtig uit en we wanen onsalsof we door een filmset lopen (die van Raiders of the lost ark bv). Heel, heel, heel, bijzonder allemaal!

Ach, ik kan er pagina's over doorschrijven hoe we van de ene verwondering in de andere vallen. Maar woorden kunnen het niet beschrijven. Misschien dat de foto's het een beetje laten zien, ik zal ze vanavond proberen te plaatsen.

We gaan morgenochtend weer door naar Ho Chi Ming, maar verlaten Cambodja met een indruk zoals we nog nooit hebben meegekregen. Van de prachtige tempelsteden, Angkor Watt en Angkor Tom, tot de indrukwekkende geschiedenis van Pol Pot en de killing fields. Want ook dat krijgen we mee en de ergste genocide van de wereld heeft hier plaatsgevonden. Eng!

We hebben aardig wat te verwerken en ja, zullen ook ons heerlijke luxe hotel met zwembad gaan missen.

Tot gauw!

Een bijzondere verjaardag, van Vietnam naar Cambodja en BVN

De avond voor vertrek, de laatste avond in ons guesthouse, is er een diner met alle 15 gasten en het personeel. Dit om ervoor te zorgen dat we een thuis- en familiegevoel krijgen, waarna ze hopen dat we dat warme gevoel met anderen zullen delen (en hopen dat we nog een keer terugkomen). Best een aardige gedachte toch? Als iedereen zit en welkom is geheten, geeft dat gastheer aan dat het een bijzondere avond is, omdat ik morgen jarig ben. Gelijk schieten de vlekken in mijn nek en het rood schiet naar mijn kruin. Oeps...dan gaan alle lichten uit en komt al het personeel zingend en klappend aanlopen met een prachtige taart, bloemen en vuurwerk. Wauw!! Wat een verrassing en hoe bijzonder. Alle gasten zingen happy birthday en ik voel mij plotsklaps jarig. Het diner is heerlijk en vooral gezellig. Juist met elkaar aan 1 tafel spreek je met elkaar en ook met het personeel. De taart delen we als dessert, een mooie afsluiting.

De volgende ochtend is het zover en ben ik eindelijk 40. Teuntje en Joost hebben een cadeautje gekocht en al 2 weken lang slepen wij van verschillende mensen allerlei cadeaus en kaarten mee, die ik nu eindelijk ook mag openmaken. Wat een geweldige heerlijkheid om in bed dit alles open te maken, de lieve verjaardagswensen te lezen en te grinniken om de cadeautjes. Ja lieve mensen, het was duidelijk hoor, deze dame is nu echt 40 geworden, daar kunnen we niet meer omheen. Dank voor alles!

Dan worden we opgehaald en naar het vliegveld van Danang gebracht. Ons wacht een lange reisdag omdat we naar Cambodja doortrekken. De eerste vlucht hadden we een keer geregeld via een Aziatische prijsvechter. Het was een verschil van 70 of 700 euro om naar Ho Chi Ming te vliegen, dus hadden we voor deze keer gekozen voor echt goedkoper. Eh...dat was te merken hoor! In een vreselijk oude vieze hal wachten we door de vertraging heen op ons vliegtuig. Eh....een die er niet zo heel mooi uitziet, maar ach, mooi hoeft niet altijd slecht te zijn toch? Toch wat ongemakkelijk schuiven we in file naar binnen om klem te zitten op onze stoel. Er is gewoon geen ruimte om je benen te laten....en laten we verder zeggen dat het vliegtuig behoorlijk gestript was. Met een hels kabaal en veel gerammel stijgen we op en doen we een schietgebedje. Na een uurtje duikt het vliegtuig naar beneden....en zijn we blij dat we weer veilig geland zijn....pffff.....

Dan moeten we een paar uurtjes wachten op Ho Chi Ming en zoeken we een restaurantje op. Het is inmiddels namelijk 15 uur en na ons lichte ontbijt van 08 uur, vallen we als hongerige wolven aan op onze vette frieten en gefrituurde kip. Zo lekker vies....(om daarna bijna simultaan naar het toilet te rennen, vet voedsel he? Niet meer gewend....).

De volgende vlucht is prima en brengt ons naar Siem Reap in Cambodja. Heerlijk om wat beenruimte te hebben en redelijk geruisloos te vliegen. Een korte vlucht en we zijn er! Wat een prachtige luchthaven zeg, helemaal in traditionele (edoch nieuwe) stijl gebouwd. Buiten staat weer keurig iemand met een bordje op ons te wachten en in 10 minuutjes zijn we in ons hotel. En DAT ziet er toch mooi uit! Gebouwd om een prachtig zwembad, met tuin vol met bhoeda's en alles straal echte luxe uit. Dat hadden we tot nu toch nog niet echt gehad, dus laten we het heerlijk over ons heenkomen (en als Nederlander nog een toevoeging, nog betaalbaar ook). Als we bij de kamer komen, moet ik even wachten en gaat het personeel ons voor, net als Teuntje en Joost die ook alvast naar binnen mogen.

Dan mag ik met ogen dicht naar binnen....als ik mijn ogen opendoe, gaat het personeel te zingen en klappen, happy birthday. Er staat een prachtige bos rozen, een fles (achteraf bleek alcoholvrije...) champagne en een pizza. Overal liggen rozenblaadjes en de handdoeken zijn in prachtige zwanen gevouwen. Wauw....ik voel mij helemaal overweldigd. Had Joost gevraagd of ze iets leuks konden regelen, bloemen en wat te eten en te drinken op de kamer konden zetten. Wat een lieverd is het toch!

BVN

We hebben hier 2 connecting rooms en dus heeft Teuntje gewoon haar eigen kamer. Ze is HELEMAAL hyper en gaat zo schattig haar eigen kamer inruimen. Het is gewoonweg aandoenlijk!. Eigen rommeltjes neerzetten, eigen tas neerzetten, speelgoedjes neerzetten en vervolgens een krukje voor de tussendeur.....we mogen er niet meer in...het is HAAR kamer.

We eten nog wat in het restaurant op het dak en gaan dan slapen. Wat is het heerlijk om een mooi hotel te hebben, dikke zachte bedden en kussens, mooi wit schoon linnen en dikke zachte handdoeken. Supermooie grote badkamer en echte lekker douche en boven alles, eindelijk een beetje werkende TV. Niet dat we die heel erg gemist hebben, maar nu er 1 hangt EN.....deze BVN blijkt te hebben (DAT VERZIN JE TOCH NIET), kijken we na de beste douche in 2 weken, zinkend in onze dikke kussens, nippend aan de druivensap met prik naar Nieuwsuur. Zo hé? Goed toeven hier hoor!

Bij dit verblijf hoort een privé tuk-tuk met chauffeur die ons de aankomende dagen ongeveer 24 uur ter beschikking staat. We spreken af morgenochtend om 7.30 gehaald te worden, want niet alleen willen we een beetje voor de drukte uit zijn, ook is het hier echt heet. Dus hoe vroeger, hoe beter. We gaan vroeg slapen en zijn een beetje lekker opgewonden voor de dag van morgen. Hoe zullen de tempels zijn van Angkor Watt of Angkor Thom? We zullen zien, maar voor nu wacht het heerlijke bed waar we fris en schoon in wegzinken.