My Son, schoenen en een aankomende verjaardag

My Son

Vanochtend zijn we naar My Son geweest, een prachtig oud tempelcomplex midden in de jungle. Zo afgelegen, zo prachtig en zo kapotgebombardeerd. Slechts met je ogen bijna dicht en turend door je wimpers kun je je voorstellen hoe dat er ooit uitgezien moet hebben. Het is vooral bijzonder omdat de tempels metbakstenen zijn gebouwd. Ze weten tot op de dag van vandaag nog steeds niet precies hoe, want, er is geen mortel, cement of specie gebruikt om de bakstenen te lijmen/plakken. En dan van die hoge torens maken....heel apart, ook wij vragen ons af waarom dat niet is omgevallen. En dan weer die oorlog, wat is er toch veel kapot gegaan. Ja, overal in de wereld waar oorlog is of geweest is worden verwoestingen achtergelaten, maar op de een of andere manier lijkt het hier steeds erger.

‘s middags gaan we op de fiets naar het strand. We fietsen door rijstvelden en kleine dorpjes en wat zijn wij een bezienswaardigheid. Teuntje zit bij mij voorop op een kinderzitje. Iedereen begint spontaan te lachen als ze ons zien en er wordt uitbundig gezwaaid. Vrolijk zwaait Teuntje naar iedereen terug, Bye Bye roept ze naar allemaal, echt grappig.

Het strand is prachtig! Heerlijk om even in wit zand te kunnen liggen en van blauwe, ietwat te ruige, zee te genieten. Onder de palmbomen bouwen we ons eerste zandkasteel met slotgracht. Dan wordt er plots een bus japanners losgelaten (waarom worden die toch altijd te pas en vooral te onpas overal gedropt?) en zijn we het middelpunt van klikkende fototoestellen en draaiende camera's geworden. Teuntje is inmiddels zover dat ze het gewoon negeert en doorspeelt. Maar niet alleen Teuntje is dankbaar fotomateriaal, ook Joost die meehelpt met zandkasteel bouwen wordt hartelijk toegejuicht en gefotografeerd. Het blijft toch een apart volk.

We fietsten terug en maken ons op voor wederom heerlijk eten in dat mooie restaurant aan de rivier.

Welke vrouw wordt hier nou niet gelukkig van?
Hoi An, dorp van de kleermakers, winkeltjes en schoenenwinkels. Welke vrouwwwordt daar nou niet gelukkig van? Ga je een (van de honderden!) schoenenwinkels in en wil je een paar passen. Maken ze deze gewoon dezelfde dag op maat voor je.....voetjes opgemeten, ook die rotknobbel die ik op mijn voet heb, waardoor bijna geen enkele schoen goed zit maar hier dus op maat gemaakt en geen pijn! Wauw, me so happy.....wat jammer dat we aan maximum ruimte gebonden zijn. Maarre, zie je mij op glanzende rode leren schoenen lopen, weet dan, speciaal gemaakt op maat in Vietnam. Zie je mij op fantastisch zijdeblauwe Chinese stof met zilver afgewerkte gympen lopen, weet dan, in Vietnam op maat gemaakt. Zie je mij op uitgezakte chinese gympen lopen waar het zilver van afgebladderd is, of op vaal rode leren schoenen waar witte barsten inzitten of de zool van los is....weet dan, Vietnamese kwaliteit....maar ja, je moet soms risico nemen en het gewoon proberen. Die rode schoenen, oh wat kijk ik ernaar uit ze te mogen dragen.....

40!
Dan morgen, tja, ik moet er echt aan geloven en morgen is de dag dat ik mij een heel jaar lang 40 noemen mag. Eigenlijk ben ik er niet zo mee bezig hier, vooral omdat morgen een lange reisdag wordt. Zo start mijn verjaardag in Hoi An, waarna we naar Danang gaan. Daar pakken we het vliegtuig naar Ho Chi Ming en wachten we een paar uurtjes op het vliegveld. Vervolgens vliegen we door naar Siem Reap in Cambodja. Tja, wie kan zeggen door zoveel landen te reizen op zijn of haar verjaardag? Ik ben die dag feitelijk niet in de lucht, niet bereikbaar enzovoort. Niet eens bewust, maar meer toevallig.

Ben benieuwd waar we in Cambodja terecht zullen komen en of alles weer goed zal gaan?

U hoort van ons...

Van de fotocamera die verdween EN weer terugkwam

We reizen als familie best wat af en we realiseren ons dat dit best goed gaat en we ons daarmee gelukkig prijzen. Ik klop het gelijk maar even af, maar tot nu toe zijn we gevrijwaard van ongelukken, ziektes, diefstal, beroving, of andere vreselijke ongemakken of gebeurtenissen. Tot we vanochtend ontdekten dat we onze fotocamera niet meer konden vinden. Ja, die nieuwe die we speciaal voor deze reis gekocht hadden. En die camera is best groot en onze kamer niet, dus na echt een half uur alles overhoop gehaald te hebben wisten we, die is niet meer bij ons. Diep, diep, diep nadenken, waar waren we gisteren geweest en wanneer hadden we het nog? Tot in de avond wisten we dat de camera nog bij ons was. In het superbijzondere restaurant op de kop van een eiland vlak bij de rivier. Want daar was het uitzicht zo mooi en hadden we foto's gemaakt. Daarna naar de kleding winkel om af te passen, hadden we hem daar nou nog? Dan naar de schoenenwinkel om schoenen te laten aanmeten, hadden we hem daar nou nog?

We balen enorm, vooral van onze eigen onoplettendheid. We bellen naar het restaurant, niet gevonden natuurlijk. We gaan langs bij de kledingwinkel. Niet gevonden natuurlijk, maar wel hebben ze beveiligingscamera's hangen dus kunnen ze de beelden terughalen. Tis net opsporing verzocht, want we zien onszelf binnenkomen en alles daarna valt ook te bekijken. De camera wordt niet gezien....verdorie, waar is dat ding toch.

Bij de schoenwinkel staat de moeder van de dame die ons zo vriendelijk geholpen heeft. Ze spreekt geen woord engels als we vragen of daar de camera ligt. Ze knikt wel uitbundig ja als we naar de camera vragen. Zou die daar dan liggen?

Ach, we gaan terug naar onze bungalow, berustend dat we de camera kwijt zijn. Gelukkig hadden we de foto's overgezet, dus die hadden we nog. We mopperen, eigenlijk op niemand in het bijzonder en misschien nog wel het meest op onszelf, we balen, waarom neemt iemand onze spullen mee! Maar ja....als dat in al die jaren het enige blijkt te zijn, hoeven we eigenlijk helemaal niet te mopperen.

We gaan vanmiddag nog een laatste keer langs de schoenenwinkel om daarna met iemand van het hotel naar het politiebureau te gaan om aangifte te doen. Dat gaat een lange middag worden, maar het is niet anders.

Dan, toch blijken er nog gewoon goede mensen te zijn. Bij de schoenenwinkel staat de dame al naar ons te zwaaien. We hadden we onze camera daar laten liggen (DOM!), zij had deze gewoon bewaard en gaf hem ons terug. We zijn er bijna emotioneel van en zijn gelijk een taartje voor haar gaan halen. Ondanks dat we ons er al bij hadden neergelegd, is het toch wel heel fijn de camera weer onder ons te hebben. En oh wat zijn we nu voorzichtig en gefocust op de tas en de camera.

Pssssttt....Sinterklaas was in Vietnam!

Wisten jullie dat Sinterklaas, onderweg van Spanje naar Nederland met de boot een kleine tussenstop heeft gemaakt in Vietnam. Ja echt, het lag toch op de route. Dus de verkennerpiet, die had gehoord dat Teuntje daar was, is langsgekomen om wat in haar schoentje te gooien.

Pas nadat ze natuurlijk had gezongen en een bakje water en een snoepje had neergelegd (wortels konden we niet vinden).

Vol overgave heeft ze gezongen en heel vroeg in de ochtend werd ze nerveus wakker en 'JA.......ER ZIT EEN KADOOTJE IN MIJN SCHOEN!' Met een brief, van de verkennerpiet en Sinterklaas. Er stond ook dat Sinterklaas nog langs Cambodja komt op weg naar Nederland. Wat een toeval! En dus dat ze daar haar schoen nog een keer mag zetten. We hebben ook al een keer het Sinterklaasjournaal gekeken, maar daar wachten we nu even mee, tot Cambodja voorbij is en we kunnen uitleggen dat hij eindelijk in Nederland gearriveerd is.

Tja......je hebt er wat voor over hè?

We laten kleren aanmeten....

Gisteren zijn we met de auto (met chauffeur) naar Hoi An gereden. Een tochtje van ongeveer 170 kilometer waar we 6 uur over gedaan hebben. Gek is dat toch, in Nederland vind ik alles boven een uur al ver en vooral vermoeiend. Hier is het relatief en vind je het best wel meevallen. We hebben tussendoor overigens gestopt bij wat bezienswaardigheden of een 10 minuten strandstop. Eigenlijk best te doen. Over een prachtige pas (ja, er zijn hier ook bergen) waar de Amerikaanse bunkers nog te bezichtigen zijn. De enige plek die de VC (Viet Cong) niet heeft kunnen innemen. Logisch als je zo hoog zit zie je alles aankomen.

Dit keer verblijven we niet boetiek, niet koloniaal maar in een guesthouse. Altijd even spannend, maar het blijkt weer een paradijsje. Net even buiten Hoi An, een prachtige tuin met een paar bungalowtjes en een klein edoch nat dus heerlijk zwembad. We zitten midden tussen de vruchtenbomen en peperplantjes, kruiden, overal vogeltjes en bloemen. De bungalow is groot en redelijk authentiek (zoals makelaars dat noemen, dus bloemengordijnen, hemelbed en kitscherige kasten en tafeltjes), maar de bedden zijn heerlijk. Na een geweldig lekker diner, geven we de was af en vallen we als blokken in slaap.

De volgende dag pakken we de fiets, die zijn hier gratis te leen, met kinderzitje aan het stuur voor Teuntje en fietsen we naar het oude gedeelte. Wat is het heerlijk om even te fietsen zeg. Zij het op te kleine, te slechte fietsen, maar ach, op gangetje elfendertig kan er toch niet zoveel gebeuren. Hoi An is werkelijk prachtig, een mix van verschillende handelsculteren en oude prachtige woningen die je kunt bezichtigen. Autovrij.....wat een genot!

Dan laten we bij een (van de 500) kleermakers kleren aanmeten. Dat is nog best een gedoe,want 1) wat wil je dan 2) hoe moet dat er tot in detail uitzien 3) welke stof 4) dubbellaags / enkellaags, 5) knoopjes 6) Banden...etc. Vanavond gaan we al voor de eerste keer passen en ik ben werkelijk zo benieuwd. Is het wat? Of worden we vreselijk genept? We zullen zien en meer nog....jullie zullen het zien!

Daarna vallen we dorstig en hongerig een patisserie binnen (tja, dat hebben de fransen echt wel goed achter gelaten hier) om eindelijk een echte espresso te nemen, een ijsje voor Teuntje, een rozijnenbroodje voor mij en een fantastisch chocoladetaartje voor Joost. Genietend van al dit lekkers blijkt dat de Lonely Planet dit als beste café / patisserie te benoemen en wij zijn er zo maar naar binnen gerold. Leuke en vooral lekkere verrassing.

Na het korte fietstochtje terug wacht het zwembad en vermaken we ons al plonzend.

Het weer is overigens prima. Op de een of andere manier reizen we de regen achterna. In die zin dat het in Hoi An vijf dagen geleden ook overstroomd was. Nu niets meer van te merken, maar gewoon een lekker zonnetje. Het is warm, maar niet overdadig heet, dus goed uit te houden.

We zijn MILJONAIR!

Ik vergeet het de hele tijd te schrijven, maar dat geld hier in Vietnam is even wennen. De munteenheid is de Dong en de eerste keer dat we ongeveer honderd euro gingen pinnen, ontvingen we 3 miljoen Dong, 3.000.000 dus! Eindelijk, we hebben er lang op moeten wachten en hard voor gewerkt, maar...... we zijn miljonair!

Naast een eerste glunderende blijdschap, ontdekten we al snel ook nadelen. Namelijk, het rekenen en vooral omrekenen is op de een of andere manier een stuk lastiger. We moeten van honderdduizenden terug naar enkele euro's, en dat gaat gewoon niet zo makkelijk. We staan dan ook vaak te stuntelen, stotteren en wijzen fantastische koopjes af, omdat we denken dat het veel te duur is (niet dus). Grote coupures kan bijna niemand wisselen en groot is, 200.000 (7 euro) of nog erger, 500.000 ( 17,5 euro). Dus proberen we het zo snel mogelijk naar kleinere coupures om te wisselen, om vervolgens met dikke pakken geld rond te lopen.

Daarbij, en dat is wel gunstiger, hebben we het idee telkens veel te veel uit te geven. Dat is dan wel weer goed, maar zo hebben we ook de eerste dagen ruimschoots fooi gegeven. Wel 10.000 Dong.....omgerekend, 35 cent. Oeps, vandaar dat ze ons zo raar aankeken.

Keizerlijke stad Hue

Vandaag laten we ons langs de belangrijkste bezienswaardigheden in Hue rijden. Ooit was Hue de belangrijkste stad van Vietnam waar de keizers woonden. Deze zijn bijna allemaal in de buurt begraven en dus hebben we een tombe met dode keizer bezocht. Midden in het oerwoud een prachtige tombe met verschillende gebouwen, stenen wachters, pagodes en wat al meer. Dan gaan we door naar een pagode complex waar op dat moment monniken zingen. Een mediterend gevoel overvalt ons en we blijven lekker lang rustig zitten en luisteren. Teuntje vindt de muziek prachtig, dus ook zij houdt het prima uit. Dan door naar een vooral hoge pagode waar we mister budha himself tegenkomen. Een monnik met vriendelijke en zachtaardige uitstraling en vooral, een hartelijke lach. Teuntje vindt hem geweldig en hij haar ook. Ondeugend loopt ze hem achterna,, waarna wij al rennend haar weer terug moeten halen.

Als laatste maken we een stop bij het keizerlijk paleis. Alleen, bij de gedachte van een gebouw of tempel ben je er niet. Dit is een hele stad met tig paleizen, gebouwen, verboden stad, citadel, enzovoort enzovoort. Het is zo groot, we kunnen het niet eens doorlopen. Het grootste gedeelte is overigens in de Vietnam oorlog gebombardeerd en vernietigd en er staat nog maar 20 % gebouwen, maar hoe groots het is geweest, kun je nog wel zien.

Dan lopen we terug naar het hotel en omdat we zowaar de hele dag zon hebben, besluiten we de rest van de middag bij het zwembad te hangen. Dat zonnetje is ook wel even lekker hoor, zij het wel gelijk dan echt warm. Maar, met de gedachten aan naderend nachtvorst in Nederland, warmen we ons nog even lekker door.

Morgen reizen we weer door naar Hoi An. Dit doen we met een auto en gids, over de bergpassen heen met wat tussenstops. We zijn goed uitgerust en hebben weer zin om door te trekken.

Bezoek Plan projecten

Gisterenavond hebben wij gesproken met een aantal jongeren die vanuit Plan een opleidingstraject gevolgd hadden. Wat een superleuke open en frisse jongelui. Allemaal zo ongelooflijk dankbaar voor de kans die ze van Plan hebben gekregen om zich verder te ontwikkelen en zich te ontrekken uit bijna uitzichtloze situaties. Allemaal nu een baan met goede vooruitzichten, allemaal een beetje tot redelijk engels kunnen spreken. Dat is mooi zeg, om niet alleen te zien dat we hele jonge kinderen verder op weg helpen, maar ook te zien wat de impact daarvan is op iets latere leeftijd en dus met iets oudere jongeren te spreken. En zij zijn volledig onder de indruk van onze interesse en dat we speciaal langskomen om hen te ontmoeten. Ja......weer een goed stuk werk gezien..

Vandaag worden we opgehaald om ons programma kantoor in Quantri te bezoeken en ook een community project. Nu kan ik hierover wel een en ander pennen, maar het is volgens mij beter dit door Joost te laten doen. Immers, hij is er onbevangen heen gegaan en zijn ervaring en verhaal is neutraler dan die van mij, niet dan? Dus Joost......

Tsja ik hoor natuurlijk altijd al veel verhalen van Daan maar om het nu zelf mee te maken was een bijzondere ervaring en veel indringender dan ik vooraf voor mogelijk had gehouden. In het kort: de mensen hier zijn bijzonder hartelijk, open, dankbaar en hebben de hulp keihard nodig. Men houdt zich hier niet bezig met een stagnerende economie, krimpende winsten of het afstempelen van Griekse obligaties maar wel met schoon drinkwater, infrastructuur, het voorkomen van kinderarbeid en mishandeling, scholing en het creëren van echte kansen voor een betere toekomst. In tegenstelling tot wat sommige mensen beweren is de hulp hier echt veel harder nodig dan in ons welvarende land. Wie het niet gelooft moet het eens komen bekijken, je realiseert je dan dat een andere mening slechts duidt op egoïsme en niet op kennis.

Vandaag hebben we de dag afgesloten met een bezoek aan de tunnels die tijdens de Vietnam-oorlog werden gebruikt, maar hoe erg die ook was, ik blijf voortdurend bezig met het heden. Als ondernemer heb ik vandaag weer vele kansen en beperkingen gezien en wil/moet ik het probleem oplossen. Ik weet alleen nog niet hoe.....

Nachtrein van Hanoi naar Hue

Na de terugtocht van Halong Bay weer na Hanoi worden we eind van de middag afgezet bij ons eerste hotel. Heel even vroegen we ons af, zou de koffertas er nog zijn? Zouden de treinkaartjes geregeld zijn? Maar wat werd ons wantrouwige vooroordeel weer in tegendeel bewezen. Warm werden wij ontvangenen al het personeel kwam eraan om ons wederom welkom te heten. En we zouden niet eens blijven, want rond 4 uur in de middag waren we daar en rond 7 uur zouden we al met de trein door moeten. Maar toch kregen we wederom een welkomstcocktail en kwamen zij een kamer aanbieden waarvan we de douche mochten gebruiken. Het hoefde van ons niet eens, maar dat we zomaar dit kregen aangeboden was wel heerlijk! Na die superfrisseheerlijke douche en een hapje eten, werden we door een medewerkernaar de trein gebracht. Ook nog! En voordat we wegreden, een plastic tasje met eten voor ons alle drie voor in de trein. Stokbroodjes, worstjes, ham en bacon, bananen, yoghurt met lepeltjes enzovoort. Bij het station aangekomen brengt de medewerkerons naar onze treincoupe zodat ze ons met een gerust hart ons achter kunnen laten. Waar maak je dat nog mee? Dit hotel verdiend echt een dikke duim!

Dan de trein. We hebben een slaapcoupe voor 4 personen en 2 soft sleepers bedden. Kindjes van 4 kunnen namelijk best het bed met 1 van de ouders delen, vandaar. 2 andere slapen dus bij ons in de coupe. De trein vertrekt eindelijk rond half acht en zou eigenlijk in Hue arriveren rond 8 in de morgen. U voelt natuurlijk al aankomen dat we dan bij lange na niet gehaald hebben. Maar....de trein op zich is prima, Teuntje gaat gelijk liggen en wil slapen, deels omdat we na vertrek ontdekken dat je in deze trein niet kunt staan. We schudden alle kanten op en er is maar 1 beste oplossing. Op je bedje gaan liggen. Dat doen we ook, net als vele anderen. Wel is het een gezellige boel, want zo een reis verbroedert toch. Teuntje valt verrassend genoeg, ondanks het schudden en het gruwelijke lawaai, bijna direct in slaap en blijft tot 6 uur doorslapen. Wat een kanjer is het toch. Joost ligt boven mij ook al vrij snel te doezelen. Ik heb het wat moeilijker. Grotendeels omdat het toch al smalle treinbed nu wel heel krap is geworden. Teuntje kan niet goed stil liggen, dus regelmatig wordt ik geschopt, gestompt of opzij geduwd. Maar ondanks dat doezel ik een flink deel van de nacht ook. Rond 6 uur zijn we echt wakker en stappen onze medepassagiers al uit op een ander station. We hebben de coupe voor onszelf en gaan lekker ons gekregen ontbijt nuttigen. Als we rondvragen hoe laat de trein ongeveer in Hue zal aankomen horen we rond 10 uur. Ok, dat is al flink later. Uiteindelijk komen we rond 11 uur aan en hebben we een reis van ruim 15 uur achter de rug. Zo voelt het echter niet, waarschijnlijk toch door het slapen en lekker kunnen liggen.

Hue is, zo blijkt, deels overstroomd door heftige regenval van de afgelopen dagen. Tja, dit land is zo groot en lang, er is altijd wel ergens regentijd en dus nu hier. Dat wisten we overigens wel, maardat konden we niet vermijden. Daarom heeft de trein er ook zo lang over gedaan, we moesten met een slakkengangetje door stukken water rijden, wat niet echt bevorderlijk is voor de trein lijkt mij.

Aangekomen bij ons prachtige oud koloniale hotel weten we niet hoe snel we willen douchen en tandenpoetsen. Want we voelen ons toch vies. De kamer is groot en groots, inderdaad koloniaal en luxe. Heerlijk! Na een hamburger op de kamer (wauw, de eerste en wat was dit lekker zeg!) voelen we ons weer mens. We maken ons op voor het bezoeken van het Plan kantoor en de projecten. Want Thu Ba heeft het allemaal geregeld hoor. Vandaag bezoeken we kort het kantoor en een project en morgen worden we opgehaald om naar een programmakantoor en community project te gaan. Helemaal goed.